Innovatie is combineren, zou het mogelijk zijn om…

Om een idee vorm te geven zul je moeten communiceren. Je moet kunnen uitleggen wat je precies wilt hebben, aan een aannemer en aan gebruikers. In overheidsland gebruiken we daar ‘communicatiemethoden’ voor in de vorm van contracten. De opdrachtgever beschrijft wat hij hebben wil en de opdrachtnemer voert het uit op basis van een contract.

Tegenwoordig neemt de overheid steeds meer een regisseerde rol aan. Voornamelijk ingegeven omdat civiele werken steeds complexer worden waardoor er onvoldoende kennis in huis is om het project te managen. Het gebrek aan inhoudelijke kennis wordt ondervangen door op voorhand goed te specificeren hoe het eindresultaat eruit dient te komen te zien. De nadere invulling kan dan vervolgens aan de marktpartijen worden overgelaten. Toch gebeurd het regelmatig dat het eindresultaat anders wordt dan dat je als opdrachtgever voor ogen had. De reden is vaak dat opdrachtgevers of de vraag onvoldoende specificeren, of juist te uitgebreid specificeren waardoor er eigenlijk sprake is van een volledig uitgewerkt bestek, waarmee deze samenwerkingsvorm feitelijk zijn doel voorbij schiet. Welk contract we ook kiezen we proberen problemen tijdens de uitvoering op te lossen door actief in het bouwproces te gaan sturen en dit sturen veroorzaakt faalkosten. Risicomanagement, goed geschreven contracten en toezicht hebben eigenlijk als enige doel om de faalkosten tijdens de uitvoering te minimaliseren.

Hij lijkt toch zo simpel: “Door het op voorhand goed te specificeren beschrijf je hoe het eindresultaat er uit komt te zien”. Ik vraag me af waarom we dat eindresultaat nog steeds in woorden proberen te beschrijven!? Waarom communiceren we niet veel meer in beelden? Een aantal jaar geleden heb ik hier al eens mee geëxperimenteerd met de rijbaanverdubbeling van de Zutphensestraat in Apeldoorn. Ik heb het virtueel gemaakt door het op te laten nemen in Virtueel Apeldoorn (de moeite van het bekijken waard). Hierbij is het mogelijk om net zoals in een computerspel door het ontwerp te wandelen. Het voornaamste doel was om beter met buurtbewoners te kunnen communiceren, en dat is gelukt.

Schermafdruk 2016-03-19 16.32.51Virtuele weergave vooruitlopend op de uitvoering waarbij de bestaande omgeving is meegenomen in het ontwerp.

Schermafdruk 2016-03-19 16.32.37Nadat het is uitgevoerd.

Het is een leuk eerste begin maar inmiddels is er al veel meer mogelijk. 200px-Point_cloud_torusNeem nu de 3D-Laserscanning techniek die steeds vaker wordt toegepast in veel verschillende vakgebieden. Met deze techniek is het mogelijk om bestaande situaties tot in detail vast te leggen waarbij een scanner de omgeving omgezet in pixels. Dit levert een puntenwolk op van miljoenen punten, elk met een x, y, z en reflectiewaarde. Door het maken van 360° panoramafoto’s en deze te koppelen aan de puntenwolk, kunnen deze fotorealistisch worden gekleurd. Bij het ingenieursbureau Advin (onderdeel van DuraVermeer) hebben ze een auto waarbij het mogelijk is om de openbare ruimte in zijn geheel in te scannen.

sddefaultStel nu, je combineert de ingescande bestaande situatie met een nieuw ontwerp dat is gemaakt in BIM (Bouw Informatie Model). Dat is een digitaal model van een gepland ontwerp, opgebouwd uit objecten waaraan informatie is gekoppeld. Zo kan naast de geometrie en positie van bijvoorbeeld een oppervlakte ook informatie worden toegevoegd zoals de te gebruiken bouwmaterialen (bijvoorbeeld asfalt of beton) en kosten. De objectgeoriënteerde informatie moet gecombineerd worden met de puntenwolk. Hiermee wordt de bestaande wereld – tot op de millimeter opgemeten- gekoppeld aan de virtueel wereld.

Op basis van de 360° panoramabeelden (vergelijkbaar met google streefview) zou het vervolgens mogelijk moeten zijn om met een 3d bril in het ontwerp rond te kunnen lopen. Ik stel me voor dat je dan een virtuele oplevering van het ontwerp kunt laten plaatsvinden. Samen met de beheerders en ontwerpers stel je op voorhand vast of dit het product is wat de aannemers straks voor je moet gaan maken. Iedereen kan het vanuit zijn of haar perspectief goed beoordelen. Staat een boom niet op de juiste plaats? Met je bril op “trek” je hem uit de grond en zet je hem op de plek die voor jou beter is. Is het project zoals je het hebben wilt dan kun je met een druk op een knop de hoeveelheden en kosten uitdraaien.

Wanneer het werk buiten is aangelegd scan je opnieuw de situatie in. Leg je die over het virtueel model en stelt je vast of je gekregen hebt wat je bedacht had. Afwijkingen zijn te verklaren door getekende VTW’s (voornemen tot wijziging). Alle technieken die ik hier beschrijf bestaan al los van elkaar, het is alleen een kwestie van het combineren van deze technieken.

Kom maar op… ik wacht!

 

485051-gear-vr

www.lubberhuizen.wordpress.com

 

2 Thoughts to “Innovatie is combineren, zou het mogelijk zijn om…”

  1. rabc2015

    We zullen hier zeker naar toe gaan.

    NB “Welk contract we ook kiezen we proberen problemen tijdens de uitvoering op te lossen door actief in het bouwproces te gaan sturen en dit sturen veroorzaakt faalkosten.”
    Mijn primaire reacties was : hallo sturen tijdens de uitvoering is juist heel belangrijk, dus dat is niet waar want juist door tijdens de uitvoering te sturen kunnen we faalkosten voorkomen en dus het tegenovergestelde.
    Gelukkig heb je er nog een zin achter staan waardoor het in juiste perspectief komt te staan. Het is dus niet dat sturen faalkosten veroorzaakt maar te laat sturen. en daarom inderdaad is een vorm van contract (papier en/of virtueel) altijd van belang.

    NB opvallend is dat het ontwerp een afzonderlijke VRI en afzonderlijke bewegwijzering te zien gaf. Dat vind ik nu niet echt een optimalisatie die door de aanbieder ingebracht zou moeten worden. Dat moet je toch ook meteen opvallen als ontwerper en daar al een keuze maken …… Als ik dat al zie, moet een ontwerper dat toch ook zien?
    Of zijn we allen (de meesten althans) nog steeds zo dat we, ook al bekijken we dat virtueel dat we alleen maar als vak-blinde idioten alleen kijken of “ons” vakgebiedje wel is verwerkt.
    Ik merk wel; vaker dat een ontwerp onvoldoende multidisciplinair wordt beoordeeld:
    a. VKM (1 dag tot enkele weken maar o zo belangrijk),
    b. uitvoeringsfase (0,5 jaar),
    c. onderhoudsfase (50 jaar), (hou gaat het object zich gedragen in de tijd)
    d. gebruiker als belanghebbende (50 jaar) (ga eens lopen van A naar B ; je komt echt de gekste ontwerpen tegen die in de echte wereld niet werken)

    Ofwel de tijdsdimensie en de gebruikersdimensie in de virtuele wereld is nog steeds niet in tijd vertaald.

    1. Wat veel extern werkenden nog niet zo door hebben is dat de overheid op bepaalde onderdelen nog sterk verzuild is. Ik heb binnen het IB 4 ‘bloedgroepen’. Ontwerp, Techniek (contracten), Directievoering en Projectleiding. Eigenlijk volgt de bloedgroep ook het projectproces. Het is dus heel belangrijk dat je bloedgroep directievoering en ontwerp ook tijdens het projectproces goed met elkaar laat communiceren. In de praktijk is dat heel lastig omdat iedere bloedgroep een vol werkpakket heeft waardoor je focus vaak naar de projecten op je bureau gericht zijn. Je schuift dus het product in de keten door naar de ander en gaat verder met het nieuwe product. Dus ja, een ontwerper kan dus dingen missen die in de uitvoering er anders uit komen te zien. Is dat erg? Nee, lost zich in de praktijk wel op alleen we missen het leereffect. De volgende keer gebeurd het gewoon weer.. en weer… en dat is het frustrerende.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.